Het is al weer even geleden dat tijd kon vinden om wat te bloggen. Vakantie en andere activiteiten gaan vaak voor. Bij mijn bezoek aan het idyllische dorpje Grou kwam ik een stel aparte gekostumeerde figuren tegen die op bijzonder vormgegeven vaartuigen over het water dobberden.

Meteen maar even een fotoreportage van gemaakt. Het bleek om een iepenloftspul te gaan met de bijzondere titel De Man fan Myra. De voorstelling speelt op de Hellinghaven van 8 tot 11 september.

Om speciaal uitgenodigd te worden voor het concert waar Ome Ronnie speelt, dat is natuurlijk een hele eer. Als ervaren festivalfotograaf had ik al de wildste voorstellingen van wat er zou gaan gebeuren. Ik heb al heel wat blues- en jazzmuzikanten voor mijn lens gehad. Een donker zaaltje met een klein podium waar de noten onbarmhartig op je afkomen, zoiets had ik mij voorgesteld.

Tja, soms schiet zelfs mijn voorstellingsvermogen te kort. Met de hele familie op pad op weg naar het nog hogere noorden. Wie kent de slogan 'Er gaat niets boven Groningen'; nou die is niet waar. Want we hebben ook nog Delfzijl. Ome Ronnie stond ons al op te wachten een een keurig kostuum. Ik kon bijna niet wachten. De evenementenhal zat vol met publiek en op het podium….. jawel de harmonie Wilhelmina.

Een heel podium vol met Groninger blazers en trommelaars en ome Ronnie als tropische verrassing. Trompetmuziek is tio Ronnies grote liefde. Mijn grote liefde is fotografie en die twee sloten deze avond naadloos op elkaar aan. Voor ome Ronnie maakt het niet uit op welk podium hij zit, zolang zijn trompet de tonen uit zijn hart maar kan laten horen. Hetzelfde geldt voor de stadsfotograaf. Waar mijn foto's ook gepubliceerd worden, er is altijd een publiek dat ik graag van wil laten genieten van mijn blik op de wereld.

Suameer / Sumar – Op de plantjesdag in Sumar werden niet alleen bijzondere planten geruild en verkocht maar hield ook de 100-jarige Bijenvereniging De Wouden open huis. Op gezette tijden werd er een rondleiding langs Friese planten-, dieren-, en fruitrassen gegeven. Liefhebbers van Stabij- en Wetterhoun keken bewonderend naar de demonstraties die werden gegeven door leden van de Nederlandse vereniging van dit ras. Op de foto muskusrattenvanger Anne Ferwerda uit Oppenhuizen, die in het dagelijks leven werkzaam is voor Wetterskip Fryslxc3xa2n. Zijn trouwe zwarte wetterhoun Hotze is onmisbaar voor het vangen van muskusratten.

Verder mocht Wetterhoun Lieuwe een haas apporteren, dat leverde een aardige actiefoto op.

Het volgende bericht stond in de Leeuwarder Courant:

Friese hondenrassen in de knel

Friesland -De belangstelling voor de wetterhxc3xbbn neemt af. De soort heeft het moeilijk. De stabij daarentegen is erg populair. Maar ook dat zorgt voor problemen. Dat bleek zaterdag op de themadag van It Griene Nxc3xaast in Sumar.

Van de wetterhxc3xbbn zijn er in Nederland nog maar zo’n achthonderd, vertelt Paul Bouman van de Nederlandse Vereniging voor Stabij- en Wetterhounen. ,,En vorig jaar zijn er vijftig geboren en gingen er honderd dood.”

Met de stabij ligt het anders. Daar zijn er wel zo’n vierduizend van, volgens Frieda Knol van dezelfde hondenvereniging. Het punt is dat er zoveel veel vraag is naar honden van dit ras, dat er zelfs een wachtlijst bestaat. Dat kan malafide handelaren aantrekken.

Friesland- Het heeft even geduurd, maar vandaag waren in de landerijen van Franekeradeel weer volop weidevogels te zien zoals de Grutto, Tureluur en Kievit.

De Tureluur met zijn oranje pootjes in het groene gras.

De stadsfotograaf vloog een rondje door de gemeente Franekeradeel en in en om Tzum legde hij een aantal van onze gevleugelde vrienden vast. In een waterig voorjaarszonnetje fourageerden de steltlopers volop in het groene gras.
Ma en pa Grutto lopen heel parmant in het groene land.

De Kievit houdt de fotograaf argwanend in de gaten.

De Grutto in de late namiddagszon.

De Grutto voor en Tureluur op de achtergrond in xc3xa9xc3xa9n beeld gevangen. Alle foto’s zijn van de Franeker Stadsfotograaf.

Tzummarum – In het bruingroene landschap zijn herten en reexc3xabn in deze tijd van het jaar moeilijk te onderscheiden. Oplettende toeschouwers kunnen ze zeker in de ochtend en namiddag waarnemen.

 
Vooral als de namiddagzon valt er vaak mooi warm zonlicht op dieren in de weilanden. Een hert in de weilanden boven Tzummarum kijkt oplettend om zich heen. Ook een even verderop grazende nijlgans houdt de omgeving nauwlettend in de gaten.

Ja vogeltjes spotten na werktijd is mijn ultieme ontspanningsmoment. Het is trouwens een vreemd fenomeen dat vooral mannen bij een zeldzaam vogeltje er massaal met hun telelens op uit gaan. Een roepie roepie vogel en verdwaalde Chinese duifeend of een papagans de mannen trekken er massaal met hun telecanon op uit om de zeldzame dwaalgaast op de digitale gevoelige plaat vast te leggen.

Waarom ‘vogels kiekuh’ nu speciaal een mannensport is? Ik ben er nog niet achter. Diverse malen heb ik die vraag aan een willekeurige vriend of kennis gesteld. Maar tot nu toe blijft iedereen mij het antwoord schuldig. Voor mij is het pure ontspanning om na een hectisch krantedagje er lekker op uit te trekken. De koude wind door mijn haren. Het weidse landschap met ondergaande zon wat wil een mens nog meer. Het maakt mijn hoofd leeg en mijn hart warm en vol van liefde voor de natuur.

Fotografie: Henk Brinkman / Persbureau Press4All

Het beloofd een boeiend fotografisch jaar te worden 2010. De stadsfotograaf is er in ieder geval klaar voor en ging al even op pad in het magische sneeuwlandschap. Fotografie: Press4All Franeker

Winsum – De metaalbewerkers van de firma xe2x80x98De Mannen van Staalxe2x80x99 uit Winsum zijn vrijdag met vereende krachten aan de slag geweest om de wieken van de gerestaureerde Amerikaanse molen bij Boazum te monteren.

De stadsfotograaf houdt ervan om soms even weg te stappen uit het drukke dagelijkse leven. Bijna niets ontgaat het zoekende oog van hem. Echter deze keer wel ! Een attente zeer charmante passagier in de bijrijdersstoel attendeerde hem op een bijzonder rondstappend fenomeen in de groene weide. Is het soms een papagaai? Of een kanariepiet? Of een dodo? Of misschien een lepelaar ? Nee dat was het zeker niet klonk het uit de mond van de oogverblindende schone op de passagiersstoel. Een lepelaar kwam misschien nog het dichtste in de buurt maar het beestje had geen platte zwarte snavel. Dan maar even omkeren want een zeldzame vogel mag niet gemist worden.

En ja hoor in het nog groene weiland stapten in het licht van al ondergaande zon een aantal witte langpoten door het veld. Met de telelens in de aanslag werd een landweggetje beslopen. Helaas waaide de wind in de rug van de stadsfotograaf zodat de witte vogels al snel opvlogen om nog verder weg in het groene gras weer neer te komen. Toch slaagde het om een gestroomlijnde vliegenier nog mooi op de plaat vast te leggen, waarvan hierboven het verrassende resultaat. Natuurlijk houdt de stadsfotofraaf u regelmatig op de hoogte van toekomstig landelijk vogelnieuws. Tot gauw ! Oh ja, de naam van de vogel is de grote Zilverreiger met een prachtig gouden snavel die schittert in het zonlicht. Niet echt zeldzaam meer, maar toch minder voorkomend dan een spreeuw. Ja ook dit is weer Friesland